Historia rasy

W Belgii, pod koniec XIX wieku, było wiele psów pasterskich, które prezentowały różny typ i krańcowo różnorodną sierść. Aby do tego stanu rzeczy wprowadzić trochę porządku, entuzjaści hodowli psów zaczęli się grupować i w celu ujednolicenia rasy zwrócili się do A. Reula, profesora Wyższej Szkoły Weterynaryjnej w Cureghem, którego można uważać za pioniera i założyciela rasy.
Rasa oficjalnie powstała w latach 1891-1897. Klub Owczarka Belgijskiego został utworzony 29 września 1891 w Brukseli. W tym samym roku profesor A.Reul zgromadził w Cureghem 117 psów, co umożliwiło spis i wybór najlepszych egzemplarzy. Następne lata to skuteczna selekcja, często hodowla w bliskim pokrewieństwie kilku egzemplarzy. 3 kwietnia 1892 roku Klub Owczarka Belgijskiego opracował szczegółowy wzorzec. Zakładał on, że jest to jedna rasa z trzema typami sierści.
Jednocześnie mówiono wtedy, że owczarek belgijski jest psem prostych ludzi i dlatego rasa ta nie posiada odpowiedniej renomy. W rezultacie dopiero w 1901 pierwsze owczarki belgijskie zostały zarejestrowane w Księdze Rodowodowej Królewskiego Towarzystwa im. Św Huberta (L.O.S.H). W ciągu kolejnych lat najbardziej aktywni entuzjaści rasy prowadzili z wielką determinacją działania, mające na celu unifikację typu oraz korektę wad. Można powiedzieć, że do 1910 roku typ oraz
temperament owczarka belgijskiego został ustalony. Przez cały ten czas sprawa występowania innych jeszcze, różniących się od akceptowanych odmian i kolorów, była przedmiotem sporów i gorących dyskusji. Z drugiej strony kwestie takie, jak morfologia, temperament czy przydatność do pracy, nigdy nie powodowały nieporozumień.